Ja maar dat kan echt niet

echt wel, zal jij zien

Zo ging het gesprek. Er was te veel. Véél te veel. Maar nog steeds zitten er maar 24 uur in een dag en 7 dagen in een week. Alles moet. Alles. Er. Kan. Niks. Niet. Alles. Moet.

Of toch niet?

Als je midden in die chaos zit, voelt het alsof alles belangrijk is. Alsof het niet anders kán. Maar dat is niet waar. Het kan niet allemaal, en sterker nog: het hóeft niet allemaal. Want als je probeert alles te doen, verlies je focus. En wanneer je focus verliest, gaat het mis. Dingen lopen fout. Verkeerd. Kapot. Naar de haaien. In de vangrail. En daar heb je helemáál geen tijd voor.

Waar ik het over heb? Over balans.

Balans tussen wat we móeten (of denken dat we moeten, of denken dat anderen vinden dat we moeten) en wat werkelijk kán. De realiteit. Met geld begrijpen we die balans redelijk goed: wat je niet hebt, kun je niet uitgeven. Geld lenen kost geld. Te veel uitgeven maakt schuld.

Maar als het om onze energie en gezondheid gaat, vergeten we vaak dat we grenzen hebben. In onze wereld van ‘unlimited’ – onbeperkt internet, onbeperkte belminuten, vanavond besteld morgen in huis – lijkt het alsof ook wij onbeperkt door kunnen gaan. Maar dat kunnen we niet. Ook niet op wilskracht.

 

Je lijf is niet ‘unlimited’
Jij, je hoofd, je hart, je gezondheid – werkt nog steeds met de grenzen van een oude Nokia 8210. Maximaal 128 tekens in een sms. Je moet dus kiezen. Wat typ je wel? En wat laat je weg?

Je klachten zijn je dashboard. Je rode licht. Je boete. Je gevangenisstraf. Ze zeggen: stop. Kijk naar wat écht belangrijk is. Maar dat vraagt om iets wat we lastig vinden: accepteren. Acceptatie van je grenzen. Accepteren dat je niet alles kunt. Dat je keuzes moet maken. En accepteren dat “nee” soms het beste antwoord is, hoe moeilijk dat ook voelt. Omdat je jezelf anders geweld aan doet. En geweld doet vaak pijn. Die je jezelf dus aandoet. Stom. 

 

De kunst van kiezen
Keuzes maken gaat over prioriteit geven aan wat je wil op lange termijn. Want wat wil je écht? Geen klachten. Een lijf dat meewerkt. Een hoofd dat helder is. Slapen zonder piekeren. Gezondheid die vanzelfsprekend is. Maar dat vraagt om actie. Om dingen daadwerkelijk doen én andere dingen laten.

Begin klein. Maak een lijstje.

• Aan de ene kant: je belasting. Alles wat je moet, denkt te moeten, wat je wil, wat je hebt beloofd, en wat anderen van je verwachten of wat je van jezelf verwacht, wat je gewoon doet zonder bij na te denken, wat je normaal vindt. Alles wat ‘hoort’. Maar ook er cadeau bij gekomen is zonder dat je daarop zat te wachten ‘categorie onvoorzien’.
• Aan de andere kant: je belastbaarheid. Wat je kunt, wat lukt, wat wil, wat goed gaat. Realistisch. Kun je overal volmondig ja op zeggen? ‘ ja, dit kan ik, ja het lukt me, ja, ik wil het, ja echt het gaat’. Dan klopt het.

 

De balans herstellen
En zet die twee dan eens tegenover elkaar. Past het wel? Is je belastbaar lijstje wel stevig? Is je belasting lijstje behapbaar? Is het eigenlijk wel reëel wat je van jezelf vraagt? Als de belasting groter is dan je belastbaarheid, raak je uit balans, doe je dat lang, ga je onderuit. Dat is geen mening, dat is een natuurwet.

Als je wil herstellen zul je dit serieus moeten nemen. Net als met geld, alles kan, alles heeft een prijs. Soms betekent dit dat je rigoureus moet schrappen aan de belastingkant. Serieus jezelf halt toe roepen (als jij het niet doet, doen je klachten het op den duur wel voor je) en focussen op herstel: je belastbaarheid vergroten. Andere keren moet je diep duiken in de belasting: wat móet er echt? Wat kan wachten? Wat hoeft helemaal niet?

Hier begint eerlijkheid. Met jezelf, en met anderen. Wat beloof je? Wat zeg je toe? En is het vermijden van een teleurstelling bij een ander echt belangrijker dan jezelf overeind houden?

 

Oprecht, eerlijk, en confronterend
Dit proces is niet leuk. Het kan voelen alsof het écht niet anders kan. Maar geloof me: het kan wél. En als je eenmaal begint, zul je zien dat er ruimte ontstaat. Op papier, in je hoofd, en uiteindelijk in je leven en in je pijn. Echt wel. Zal jij zien.

 

“De kunst is niet om nóg meer te doen, maar om dingen bewuster en beter te doen, soms minder. Dat klinkt simpel en dat wordt het ook hoe vaker je het doet, hoe beter je erin wordt.”